شعر فارسی آیات غمزه

آهسته گفت من که کبوتر نمی شوم

مژگان عباسلو — Wed, 07 Nov 2018 02:02:00 GMT

هر روز در سکوت خیابان دوردست
روی ردیف نازکی از سیم می‌نشست

وقتی کبوتران حرم چرخ می‌زدند
یک بغض کهنه توی گلو داشت... می‌شکست

ابری سپید از سر گلدسته می‌پرید:
جمع کبوتران خوش‌آواز خودپرست

آنها که فکر دانه و آبند و این حرم
جایی که هرچقدر بخواهند دانه هست

آنها برای حاجتشان بال می‌زنند
حتا یکی به عشق تو آیا پریده‌است؟

رعدی زد آسمان و ترک خورد ناگهان
از غصه‌ی کلاغ، کلاغی که سخت مست...

ابر سپید چرخ زد و تکه‌پاره شد
هرجا کبوتری به زمین رفت و بال بست

باران گرفت - بغض خدا هم شکسته بود
تنها کلاغ روی همان ارتفاع پست،

آهسته گفت: من که کبوتر نمی‌شوم
اما دلم به دیدن گلدسته‌ات خوش‌ست

گاهی همین قشنگ ترین شکل گفت و گوست

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:56:00 GMT

بگذار سر به سینه ی من در سکوت، دوست
گاهی همین قشنگ ترین شکل گفت و گوست

بگذار دست های تو با گیسوان من
سربسته باز شرح دهند آن چه مو به موست

دلواپس قضاوت مردم نباش، عشق
چیزی که دیر می برد از آدم آبروست

از تو جفا و قهر اگر، از من وفا و مهر
از دوستان هرآنچه به هم می رسد نکوست

من را مجال دلخوشی بیشتر نداد
ابری که آفتاب دمی در کنار اوست

آغوش وا کن ابر مرا در بغل بگیر!
بارانی ام شبیه بهاری که پیش روست

من از تبار تیشه ام، با من غمی هست

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:47:00 GMT

من از تبار تیشه ام، با من غمی هست
در ریشه ام احساس درد مبهمی هست

بر گیسوانم بوسه زد روزی خداوند
در سرنوشتم راه پر پیچ و خمی هست

وقتی مرا با خاک یکسان خواست یعنی
در نقشه ی جغرافیای من بمی هست

من روی آرامش نخواهم دید با تو
با تو لفی خسر است هر جا آدمی هست

جز زخم این دنیا نخوردم از تو ای عشق
آیا در آن دنیا امید مرهمی هست؟

می‌خواهمت اگرچه دلم با تو صاف نیست

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:45:00 GMT

می‌خواهمت اگرچه دلم با تو صاف نیست
بین غریبه‌هاست که هیچ اختلاف نیست

برگرد پیش از آن‌که از این دیرتر شود
این درّه است بین من و تو، شکاف نیست

گنجشک کوچکی که تو سیمرغ خواستی
در مشت توست، آن‌ طرف کوه قاف نیست

تا چشم تو خلاف لبت حرف می‌زند
حظی‌ست در سکوت که در اعتراف نیست

برگرد مثل بارش باران به خانه‌ام
«باران که در لطافت طبعش خلاف نیست»*

* مصرعی از سعدی

تا کی بهار باشی و پاییز بشمری؟

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:40:00 GMT

تا کی بهار باشی و پاییز بشمری؟
با باد برگهای گلاویز بشمری؟

ای سرو سربلند! تو بر شانه‌ات چقدر
گنجشک‌های از گله لبریز بشمری؟

من بال و پر شکسته‌ام از من بدون تو
چیزی نمانده‌است که ناچیز بشمری

شاید تو نیز عشق درخت و پرنده را
یک ماجرای تلخ و غم‌انگیز بشمری

اما مرا به یاد تو حتما می‌آورد
هر جوجه‌ای که آخر پاییز بشمری

هرکه در عشق سر از قله برآرد هنر است

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:37:00 GMT

چشمها – پنجره‌های تو – تامل دارند
فصل پاییز هم آن منظره‌‌‌ها گل دارند

ابر و باد و مه و خورشید و فلک مطمئنم
همه در گردش چشم تو تعادل دارند

تا غمت خار گلو هست، گلوبند چرا؟
کشته‌هایت چه نیازی به تجمل دارند؟

همه‌جا مرتع گرگ است، به امید که‌اند
میش‌هایم که ته چشم تو آغل دارند؟

برگ با ریزش بی‌وقفه به من می‌گوید:
در زمین خوردن، عشاق تسلسل دارند

هرکه در عشق سر از قله برآرد هنر است
همه تا دامنه‌ی کوه تحمل دارند

سفر هیچ‌کس را نیاورده‌است

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:33:00 GMT

سفر هرکجا سایه گسترده‌است
چه‌ها بر سر آدم آورده‌است

کسی را که یک عمر چشم‌انتظار…
به یک چشم‌برهم‌زدن برده‌است

کسی را که در یاد خواهی‌سپرد:
کجا، کِی خداحافظی کرده‌است

تو گویی که ما را برای وداع
زمین راه و بی‌راه پرورده‌است

سفر هرکه را دیده‌ام برده‌است
سفر هیچ‌کس را نیاورده‌است.

کسی که کار جهان لنگ می زند بی او

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:26:00 GMT

شبیه باد همیشه غریب و بی وطن است
چقدر خسته و تنها، چقدر مثل من است

کتاب قصه پر از شرح بی وفایی اوست
اگرچه او همه ی عمر فکر ما شدن است

چه فرق می کند عذرا و لیلی و شیرین؟
که او حکایت یک روح در هزار تَن است

قرار نیست معمای ساده ای باشد:
کمی شبیه شما و کمی شبیه من است

کسی که کار جهان لنگ می زند بی او
فرشته نیست، پری نیست، حور نیست؛ زن است

عشق در این عصر پرنفرت کلاه تازه‌ای‌ست

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:22:00 GMT

حرفهایت طعم باران، عطر شبدر داشتند
چشمهایت شرم شیرین کبوتر داشتند

می‌نشستی بر دل و با دل مصیبت داشتم
من که این بودم، ببین باقی چه در سر داشتند!

می‌شکفتم گل‌به‌گل تا می‌شنفتم از لبت
نقشه‌ها هرجا تو بودی نقش قمصر داشتند

عشق در این عصر پرنفرت کلاه تازه‌ای‌ست
تا که بگذارند برخی، عده‌ای برداشتند

هرگز از امثال تو خالی نمی‌شد روزگار
نصف خودکارت اگر آن عده جوهر داشتند

اما برای دخترش از عشق می‌گوید

مژگان عباسلو — Fri, 10 Apr 2015 07:05:00 GMT

در کنج ایوان می‌گذارد خسته جارو را
در تشت می‌شوید دو تا جوراب بدبو را

با دست‌های کوچکش هی چنگ پشت چنگ
پیراهن چرک برادرهای بدخو را…

قلیان و چای قندپهلو فرصت تلخی‌ست
شیرین کند کام پدر، این مرد اخمو را

هر شب پری‌های خیالش خواب می‌بینند:
یک شاهزاده ترک یک اسب سفید او را…

یک روز می‌آیند زن‌ها کِل‌کشان، خندان
داماد می‌بوسد عروس گیج کم‌رو را

یک حلقه از خورشید هم حتی درخشان‌تر…
ای کاش مادر بود و می‌دید آن النگو را

او می‌رود با گونه‌هایی سرخ از احساس
یک زندگیِ تازه‌ی گرم از تکاپو را …

او زندگی را سال‌های بعد می‌فهمد
دست بزن را و زبان تند بدگو را

روحش کبود از رنج و جسمش آبرودار است
وقتی که با چادر کبودی‌های اَبرو را…

اما برای دخترش از عشق می‌گوید:
از بوسه‌ی عاشق که با آن هرچه جادو را…

هرشب که می‌خوابند، دختر خواب می‌بیند
یک شاهزاده ترک یک اسب سفید او را…

دیدار من و او، چه سرانجام قشنگی

مژگان عباسلو — Mon, 17 Nov 2014 06:42:00 GMT

دریا که تو دلبسته‌ی آنی ز تو دل کند
ای رود به این تجربه‌ی تلخ نپیوند!

تنهایی من آینه‌ی عبرت من شد
دلها که شکستند از این آینه هرچند

گفتی نگران منی و روز جدایی
در چشم من اشک است، به لبهای تو لبخند

ای عشق! بگو گرمی بازار تو تا کی؟
ای دل! غم ارزانی بسیار تو تا چند؟

دیدار من و او، چه سرانجام قشنگی:
همصحبتی شعله و باد، آتش و اسفند

شعر شاید یک زن زیباست من هم ،سایه اش

مژگان عباسلو — Thu, 26 Jun 2014 05:40:00 GMT

موج می داند ملال عاشق سر خورده را

زخم خنجر خورده حال زخم خنجر خورده را

در امان کی بوده ایم از عشق وقتی بوی خون

باز ، وحشی می کند باز ِکبوتر خورده را

مرگ از روز ازل با عاشقان هم کاسه است

تا بلرزاند تن هر شام ِ آخر خورده را

خون دل ها خورده ام عمری و خواهم خورد باز

جام دیگر می دهندش جام دیگر خورده را

شعر شاید یک زن زیباست من هم ،سایه اش

عاشق خود می کند هر کس به من برخورده را ...

عاشقان در زندگي دنبال مرهم نيستند

مژگان عباسلو — Tue, 17 Jun 2014 06:03:00 GMT

مثل گيسويي که باد آن را پريشان مي کند

هر دلي را روزگاري عشق ويران مي کند

ناگهان مي آيد و در سينه مي لرزد دلم

هرچه جز ياد تو را با خاک يکسان مي کند

با من از اين هم دلت بي اعتناتر خواست، باش!

موج را برخورد صخره کِي پشيمان مي کند؟

مثل مادر، عاشق از روز ازل حسرت کِش است

هرکسي او را به زخمي تازه مهمان مي کند

اشک مي فهمد غمِ افتاده اي مثل مرا

چشم تو از اين خيانت ها فراوان مي کند

عاشقان در زندگي دنبال مرهم نيستند

دردِ بي درمانشان را درد درمان مي کند...

فرشته نیست، پری نیست، حور نیست؛ زن است

مژگان عباسلو — Wed, 01 May 2013 10:42:00 GMT

نسیم گفت و گذشت...

مژگان عباسلو — Sat, 16 Mar 2013 09:24:00 GMT

بهار پشت در است.
به گوش پنجره
آرام
نسیم گفت و گذشت...

بهار تازه! بگو سقف عشق کوتاه است

مژگان عباسلو — Wed, 24 Oct 2012 05:31:00 GMT

پری نبوده ام از قصّه ها مرا ببرند
پرنده نیستم از گوشه ی قفس بخرند

زنم، حقیقت تلخی پر از پریشانی
پر از زنان پشیمان که تلخ و در به درند

چرا به شاخه ی خشک تو تکیه می دادم؟
به دست هات که امروز دسته ی تبرند

بگو به چلچله های چکیده بر بامت
زنانِ کوچک من از شما پرنده ترند

بهار، فصل پرنده است، فصل زن بودن
زنانِ کوچک من گرچه سر بریده پرند

در ارتفاع کم عشق تو نمی مانند
از آشیانه ی بی تکیه گاه می گذرند

به خواهران غریبم که هر کجای زمین
اسیر تلخی این روزگار بی پدرند

بهار تازه! بگو سقف عشق کوتاه است
بلندتر بنشینند، دورتر بپرند

فرشته نیست، پری نیست، حور نیست، زن است

مژگان عباسلو — Fri, 21 Sep 2012 15:27:00 GMT

شبیه باد، همیشه غریب و بی وطن است
چقدر خسته و تنها، چقدر مثل من است

کتاب قصّه، پر از شرح بی وفایی اوست
اگر چه او همه ی عمر، فکر ما شدن است

چه فرق می کند عذرا و لیلی و شیرین؟
که او حکایت یک روح در هزار تن است

قرار نیست، معمای ساده ای باشد
کمی شبیه شما و کمی شبیه من است

کسی که کار جهان لنگ می زند بی او
فرشته نیست، پری نیست، حور نیست، زن است

جا مانده‌ام...

مژگان عباسلو — Sat, 07 Jul 2012 08:33:00 GMT

جا مانده‌ام
بر شاخه‌های شکسته‌‌ای
که لانه می‌پنداشتم،
مثل جوجه‌ای
که پرواز نمی‌داند.

در خاطرِ من...

مژگان عباسلو — Sat, 07 Jul 2012 08:31:00 GMT

ای ترانه‌ی غمگین!
کوچه باد و باران است
در خاطرِ من بنشین...

تو بیا...

مژگان عباسلو — Sat, 07 Jul 2012 08:30:00 GMT

در این کوچه باد نمی‌آید
باران نمی‌آید
اما
تو بیا!

سهمِ ما...

مژگان عباسلو — Sat, 07 Jul 2012 08:28:00 GMT

به آن رود
که در بی‌سرانجامیِ خویش جاری‌ست،
به این باد
که از هرچه جز خود فراری‌ست،
در این زندگی
سهمِ ما بی‌قراری‌ست...

عکس ماه

مژگان عباسلو — Sat, 07 Jul 2012 08:27:00 GMT

زندگی،
عکس ماهی نشان داد.
دست تقدیر،
هرکجا برکه‌ای دید
سنگ‌هایی شبیه مرا
دانه‌دانه
به بادِ فنا داد...

بی او...

مژگان عباسلو — Mon, 16 Apr 2012 04:24:00 GMT

بیهوده می دوند
خیابان ها؛
بی او
دلم به هیچ قراری
نمی رسد!